หลักเกี่ยวกับการปฏิบัติกัมมัฏฐาน

สมถกัมมัฏฐาน

 เยนเยนุปเกฺลสาปิ       สมนฺติ วูปสมนฺติ หิ
  โส โส วูปสโมปาโย     สมโถติ ปวุจฺจติ ฯ

           แม้อุปกิเลสทั้งหลาย ย่อมสงบระงับด้วยอุบายใด ๆ อุบายอันเป็นเครื่องสงบระงับนั้น ๆ ท่านเรียกว่า สมถะมีความหมายว่าถ้ามีอุบายหรือวิธีการใด ๆ ที่ทำให้อุปกิเลส อันเป็นเครื่องเศร้าหมองและเร่าร้อน ซึ่งมีแต่จะให้โทษนั้น สงบระงับลงไปได้ อุบายหรือวิธีการอย่างนั้น ๆ แหละเรียกว่า สมถะ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็ว่า สมถะ คือ การทำให้จิตสงบระงับจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองเร่าร้อนทั้งหลาย จนจิตใจไม่มีอาการดิ้นรน ไม่กระสับกระส่ายตลอดเวลาที่กิเลสเหล่านั้นสงบระงับอยู่ อุบายหรือวิธีการนั้นก็ได้แก่ การเจริญกัมมัฏฐาน การเพ่งกัมมัฏฐาน คือ หน่วงเอากัมมัฏฐานมาเป็นอารมณ์สำหรับเพ่ง ซึ่งสมถกัมมัฏฐานนั้น มีจำนวนถึง ๔๐ (ต่อ_)

วิปัสนากัมมัฏฐาน  

วิชชาธรรมกาย

             ธรรมกาย คือกายภายในที่มีอยู่ในกายของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่จำกัดว่าจะเป็นสัตว์นรก   เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน มนุษย์ เทวดา พรหม อรูปพรหม ล้วนต่างมีธรรมกายอยู่ภายในทั้งสิ้น แต่ภพภูมิที่สามารถเข้าถึง  ธรรมกาย ได้นั้น จะต้องเป็นเวไนยสัตว์ที่อยู่ในสุขคติภูมิเท่านั้น จึงจะสามารถเข้าถึงได้ ซึ่งการจะเข้าถึงธรรมกาย ได้นั้น จะว่ายากก็ยาก แต่ก็ไม่เหลือวิสัยที่มนุษย์คนหนึ่งจะเข้าถึงได้ เพียงแต่ต้องรู้ ขั้นต้น สองประการคือ หนึ่ง ต้องรู้ว่าธรรมกายนั้นอยู่ที่ไหน และสอง ต้องรู้วิธีที่จะเข้าถึง ให้ได้เสียก่อนธรรมกายนั้น ไม่ได้อยู่บนท้องฟ้า บรรยาอากาศ หรือภพภูมิวิเศษ ที่ไหน แต่อยู่ภายในของตัวเราเองทุกๆ คน ซึ่งไม่ว่าท่านจะปฏิเสธหรือยอมรับ หรือไม่ก็ตาม ธรรมกาย ซึ่งเป็นของที่มีอยู่แล้ว ในตัวท่าน ก็ยังคงอยู่เป็นเช่นนั้นนั่นเองหัวใจ กระเพาะ ลำไส้ ของท่าน แม้มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น (หากมิได้ผ่าท้อง) สิ่งเหล่านั้น ก็มีอยู่แล้วธรรมกาย ก็เช่นเดียวกัน เป็นกายที่ละเอียดซ้อนอยู่ในกายเนื้อเป็นชั้นๆไป ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าแต่สามารถเห็นด้วยญาณทัสสนะ เมื่อเข้าถึงธรรมกาย ก็เป็นในทำนองเดียวกัน (อ่านต่อ)